BALOĞLAN CƏLİL - AYPARA BALTA

Yaman təriflədin özünü dünən , 
Ağlıqdan dəm vuran qaraçı kimi .
Dedin ki , hər bahar çiçəklənirsən , 
Tutduğu yolları qar açan kimi .

Dəyəsən ilhamdan mayan çox dəyib ,
Onunçün başında şeir qıjqırır.
Acımış xəmir tək tabağa yatmır,
Hətta gözlərin də şeir qışqırır .

Təzəcə yoğrulmuş kündə kimsən ,
Hələ bişməmisən söz təndirində .
Yanıb səhərəcən sən zülüm -zülüm ,
Külə dönməmisən öz təndirində .

Sürünüb gəzirsən səssiz -səmirsiz ,
Yərdə buludların kölgəsi kimi .
Sözün də sənin tək göbək bağlayıb ,
Soyumuş təndirin külfəsi kimi .

Tanrı yazısına gözünü yumub ,
Gözümə tutursan cızmaqaranı . 
Arada dostlarla “uçub “ , dəyirsen , 
Söz ki var , Allahdan əvvəl yaranıb .

Qudurmuş köpəyin quyruğu kimi , 
Boynunda qapqara xalta yəllənir .
Sən hardan biləsən , başının üstə ,
Bir gümüş aypara balta yəllənir .


Xəbər lenti